!!Reborn!! ไม่ได้เป็นเพียงการ์ตูน...แต่ Reborn คือจิตวิญญาณ!!!

เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นนนนนนนนนนนนน!!! =[]=

กำลังจะอัพบล็อคเลย exteenดันล่มหรออออออออ!!!

เซงเลย

นึกว่าจะไมได้อัพซะล่ะนะเนี่ย-*-

เข้าเรื่องอย่างเร็วรี่...

วันนี้ไปซื้อปฏิทินรีบอนมาล่ะ=w= ฮิ้ววๆๆ

ช้าไปไหม-*- แต่เราเพิ่งเก็บตังได้อ่ะ แงT T

เราเลือกซื้อแบบมังงะมาล่ะ

เห็นส่วนใหญ่จะซื้อแบบอนิเมะมากัน

คือเราก็ว่าอนิเมะก็สวยดีนะ

แต่ว่า ไม่รู้สิ รู้สึกว่าถ้าซื้อแบบมังงะมันจะรับรู้ได้ถึงลายเส้นของอ.อามาโนะมากกว่า- -

เราคิดแบบนั้น เลยเลือกซื้อแบบมังงะดีกว่า

ว่าแล้วก็ไปเริ่มรูปกันเลยดีกว่า

หมายเหตุ* กล้องที่ใช้ถ่ายรูปเป็นมือถือนะจ๊ะ อาจจะไม่ค่อยชัด

                 แต่ถ่ายออกมาดีที่สุดเท่าที่จะเท่าได้แล้วนะเง้อ (ที่ไม่สแกนเพราะที่บ้านไม่มี555+)

นี้คือกล่องบรรจุภัณท์ =[]=!!

ถ่ายติดพื้นบ้านมาด้วยเหะ555+

ตอนที่ถ่ายนี้อยู่บ้านเพื่อนล่ะเอ่อ- -a

เริ่มแกะกล่องล่ะ ชะแว๊บบ~~~

เห็นอะไรลางๆไหม? 555+ ตอนนี้ที่แกะคือแบบ แกะไปกรี๊ดไป

กรี๊ดจนหมาที่บ้านเพื่อนเรามันเห่า 555+ =[]=

หน้าแรกของปฏิทิน กรี๊ดดๆๆ>w<

รูปใหญ่ จิ้ม>>ที่นี้<<

สึนะโมเอะได้อีก

=w=b แจ่ม

เริ่มหน้าต่อไป ของเดือนที่1-2

รูปใหญ่ จิ้ม>>ที่นี้<<

โฮะๆ

รู้สึกรูปนี้คงเลยเห็นๆกันแล้วล่ะเง้อ- -a

เดือนที่3-4

รูปใหญ่ จิ้ม>>ที่นี้<<

รูปนี้คู่ออริฯเหะ แล้วก็รูปสึกว่าถ่ายชัดที่สุดแล้วด้วย (ย้ำว่าถ่ายจากมือถือ-*-)

เดือนที่5-6

รูปใหญ่ จิ้ม>>ที่นี้<<

กรี๊ดๆๆๆ ส่วนตัวเราชอบรูปนี้ที่สุด!!

มันรู้สึกว่ามีพลังไงไม่รู้ (เหมือนอาจารย์เฉลิมชัยเลยเหะ-*-)

เดือนที่7-8

รูปใหญ่ จิ้ม>>ที่นี้<<

รูปนี้ก็ถ่ายชัดเหะ - -

แต่รุปนี้คงเห็นกันแล้วล่ะเง้อ

เดือนที่9-10

รูปใหญ่ จิ้ม>>ที่นี้<<

รูปนี้จิ้น182769ไงไม่รุ้เว้ยเฮ้ย 555+

เหมือนสึนะเหล่ท่านฮิเลยอ่ะ ก๊ากๆๆๆ A_A

แล้วดูด้านหลัง

นั่นมัน 8059 ชัดๆ55555555555555555555555555+

ฮิบาริ: (คิดในใจ)หึ...ทำไมชั้นต้องมาอยู่เจ้าพวกสัตว์กินพืชด้วยนะ..

สึนะ: (คิดในใจ)....คุณฮิบาริ นี่น่ากลัวจัง....(แต่ก็รักชิมิ? กร๊ากๆๆๆ)

มุคุโร่: "ดื่มกาแฟเถอะครับ วองโกเล่ มันเย็นหมดแล้วนะครับ คึหึหึหึ"

โกคุเทระ: "หนอย!~...ทำไมท่านรุ่นที่สิบต้องไปคุยกับไอ้สองคนนั่นด้วยฟ่ะ!!"

ยามาโมโตะ: "ฮ่ะฮ่ะ เอาน่าๆ ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ เนอะ?ผมเงินที่รักของชั้นโกคุเทระ"

(รูปไหนส่อตูจับจิ้นหมด กร๊าซซซซซซ!!!)

รูปสุดท้าย เดือนที่11-12

รูปใหญ่ จิ้ม>>ที่นี้<<

รูปนี้ก็เป็นอีกรูปที่คงจะเคยเห็นกันแล้ว= =

แล้วดู แสงเข้าซะชัดเชียว เวนจริงๆ-*-

วันนี้พอซื้อมาเสร็จเราก็เดินออกมาจากคิโนฯ

แม่มอยู่ๆเจอผู้ชายเดินชน

เจือกเดินชนปฏิทินเราอีก เสียงดัง "ปั่ก!!"

แม่มไม่ขอโทษ!!~ สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!~

อยากหันไปด่าจริงๆ

ปอลิง. เห็นรีบอนเล่ม 22 ล่ะ (ปกประแจ)

ของจริงรูปมันช่างสวยกว่าในคอมจริงๆว้อยยยยยยยยยยยย!!!

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ

Credit

- กระเป๋าตังตูเอง ขอบคุณที่มันยังไม่ฉีก!!

- ขอบคุณรถเมล์สาย 40 ที่ให้เราโดยสารไปเซนทรัลเวิร์ล-*-

- ขอบคุณร้าน Kinokuniya ที่ช่วยละลายทรัพย์ = =

++++++++++++++++++++++

เรื่องเก่าเล่าใหม่....

-?-

หมายเหตุ*คำบรรยายเราจะบรรยายตามคำพูดของเรา อาจมีคำไม่สุภาพ!! 

                ผู้ใหญ่ควรได้รับคำแนะนำจากเด็ก เฮ้ยไม่ใช่!! เด็กควรได้รับคำแนะนำ

คือเรื่องของเรื่องวันนี้คือเราไปลงทะเบียนเรียนมา(เริ่มเรื่องไม่ได้เกี่ยวกับรีบอนเล๊ยย-*-)

แล้วพอดีก่อนไปเซนทรัลเวิร์ลก็ได้ไปเดินดูของที่เดอะมอลล์บางกะปิ

มันทำให้เรานึกถึงเรื่องๆหนึ่งที่มันเกิดขึ้นกับเราแล้วก็คงไม่มีวันลืม!!~

ซึ่งจะเล่าให้ฟังเป็นเครื่องเตือนใจสาวๆให้รอบคอบหลังเข้าห้องน้ำ-*-

เรื่องมันมีอยู่ว่า

ตอนนั้นเราอยู่ปี1(ปีที่แล้ว) เลิกเรียนก็เลยไปเดินเดอะมอลบางกะปิกับเพื่อนต่อ

ไปกับเพื่อน 2 คน ไปกินซิลเล่อร์ วันนี้คุณ ซีด กับซิลเล่อร์รึยัง? (เอ้า กุโฆษณาให้)

พอไปถึง...เพื่อนเรามันดันปวดฉิ่งฉ่อง เลยไปเข้าห้องน้ำชั้น 1 หรือ 2 เนี่ยล่ะจำไมได้-*-

พอมันเข้า เราเลยเข้าด้วย ก็ทำธุระเสร็จ ออกมาก็ไม่ได้สนใจอะไร

แต่ประทานโทษเถอะ!! พอเราเดินออกมาจากห้องน้ำ(เพื่อนเราเดินนำหน้า)

มาเจอร้านไดโดมอน เป็นกลุ่มเด็กผู้ชายแม่มเสือกนั่งหัวเราะห่าเหวไรไม่รู้

แล้วมองมาที่เรา ไอ้เราก็งง ถามเพื่อนว่ามีอะไรผิดแปลกหรอ?

แม่มบอก "ไม่มีหรอก เมิงคิดมากวะ!"

อ่ะ โอเค กุคิดมาก คงไม่มีอะไรหรอก

เดินออกมาจากบริเวณนั้น

คนก็มองเรา เดินไปคนก็มองไป

...มันมองหาป้อมิงหรอวร่ะ!!...

นั่นคือสิ่งที่เราคิดในใจ...

เดินขึ้นบันไดเลื่อน คนแม่มก็หัวเราะ

เลยหันไปถามเพื่อนย้ำความมั่นใจอีกครั้ง

"เฮ้ยๆ กุไม่มีอะไรแปลกๆจริงๆหรอวะ? ไมคนเขาขำกุอ่ะ?"

ไอ้เพื่อนสุดที่รักมันตอบว่า

"มิงคิดมากอีกล่ะ...กุบอกไม่มีก็ไม่มีโว้ย"

ตอนนั้นอยุ่บนบันไดเลื่อนทั้งคู่ ยืนขั้นเดียวกันเลยกับเพื่อน

อ่ะ เดินขึ้นไปๆๆ ระหว่างทางขึ้น คนแม่มก็หัวเราะ!!

เราก็สำรวจร่างกายตัวเองตลอดที่เดินนะ คือ มันก็ไม่มีอะไรอ่ะ

จนมาถึงชั้น 4 ถึงล่ะ ซิลเล่อ!!

กุได้แดกล่ะ กุหิว มาถึงหิวจัดนิ เลยนั่งโต๊ะแรกหน้าร้านเลย

เรากับเพื่อนนั่งตรงข้ามกัน

ต่างคนต่างสั่งอาหาร

พอสั่งเสร็จ พนักงานพูด "เชิญตักสลัดได้เลยค่ะ"

เท่านั้นเราก็บอกเพื่อน "กุหิว กุตักล่ะ"

เพื่อนตอบ "อ่อๆ มิงตักก่อนเหอะ กุนั่งพักก่อน"

เราลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวน้อยๆ แล้วเดินออกมาจากโต๊ะ

เท่านั้นล่ะ!!~ ไอ้เพื่อนตัวดีมันบอก

"เฮ้ย!!!!!!!!!!!! กุรู้แล้ว ทำไมคนเขาหัวเราะมิง!!.....กระโปรงมิงเปิดอ่ะ!!"

หน้าเราตอนนั้นเป็นแบบเนี่ย>>   O[]O!!!!!

คือแบบ ตกใจมากอ่ะ

ช็อคอ่ะ

หันไปมองกระโปรงตัวเอง อ่อวร่ะ!!! แม่มเปิดจริงๆด้วย

ไม่ใช่เปิดธรรมดานะ แบบว่า วันนั้นใส่กระโปรงทรงพีซไป

ชายกระโปรงแม่มเน็บขึ้นมาหนีบไว้ที่เอวอ่ะ

เห็นแก้มก้นเราไปข้างหนึ่งอ่ะ

สาดดดดดดดดดมากกกกกกกกกกกกก

ตั้งแต่ชั้น1ยันชั้น4 กุโชว์แก้มตูดให้ชาวบ้านดูหรอเนี่ยยยยยยยยยยยย!!!~

ช็อคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค

ตอนนั้นตกใจมากอ่ะ

ประมาณว่าแบบ มีการค้นพบบ่อน้ำมันที่เอ็กส์พลานาดยังไม่ปานอ่ะ =[]=!!

รีบดึงกระโปรงลงเลยอ่ะ

แล้วไม่ตักสลัดล่ะกุ แดกไม่ลง

นั่งทำใจสักพัก

เพื่อนสุดที่รัก(?) แม่มนั่งขำ หัวเราะจะบ้าตาย

....รักกุมาก มิงรักกุจริงๆเลยว่ะสาด.....

นั่งทำใจสักพัก ก่อนจะคิดได้ว่า

....กุสั่งอาหารไปแล้วนี้หว่า-*-....แถมค่าอาหารไม่ใช่ถูกๆ...

ว่าแล้วเลยหน้าด้าน ไหนๆเห็นแล้วก็ช่างแม่ม เดินไปตักสลัดต่อ

แล้วก็กินอย่างเอร็ดอร่อย

ขากลับ ไม่เดินทางเดิม!!!

เดินทางอื่น ตั้งแต่วันนั้น เราไม่เดือนเดอะมอลบางกะปิอีกเป็นเดือน!!

ถ้ามันจำเป็นก็ไม่เดินทางเดิม อาบชาวบ้าน กลัวเขาจำหน้าได้

"ว้ายๆๆ อีคนนี้ไงที่เดินโชว์แก้มก้น วันนั้นแม่มใส่เกงในสีรัยวะ?"

อายประชาชี....

แถมกระโปรงพีซก็เลิกใส่ไปเลย

ทุกวันนี้ใส่ประโปรงทรงทวิสแทน

ฝันใจจน ณ บัดนี้

....เอวัง.....